Stoppen met emotie eten: vijf tips die echt helpen

stoppen met emotie eten

Mijn relatie met eten is lange tijd ingewikkeld geweest. Ik at te veel of ik juist veel te weinig. Ik kon moeilijk maat houden en ik was eigenlijk de hele dag bezig met wat ik wel en niet mocht eten. Ik voelde me machteloos rondom eten: als er iets lekkers in de buurt, kon ik me niet inhouden. Dan móest het op. Geen zak chips of bak ijs was veilig voor mij. Ik kon niet stoppen emotie eten, totdat ik deze vijf tips toe ging passen. Ik hoop dat ze jou ook kunnen helpen.

Starten met intuïtief eten

Ik verdeelde eten altijd in ‘goed’ of ‘fout’. Ik probeerde zoveel mogelijk ‘goed’ te eten, want dan voelde ik me een goed persoon. Maar dat betekende dat als ik ‘fout’ eten at, dat ik me dan ook meteen een slecht persoon voelde. Doordat ik me zo slecht voelde, ging ik extra slechte dingen eten. Waardoor ik me nog slechter ging voelen.

Ik geloof dat zolang je de tweedeling blijft maken tussen ‘goed’ en ‘fout’ eten, je nooit zal kunnen stoppen met emotie-eten. Het ‘foute’ eten zal altijd de vijand blijven. Juist die dingen die je niet mag, worden extra interessant.

Stel je even voor: je mag NIET aan zwemmen denken. Waar denk je aan? Juist, zwemmen.

Zo werkt het ook met eten: als je tegen jezelf blijft zeggen wat je allemaal NIET mag van jezelf, zal je daar juist je aandacht op blijven focussen.

De strijd met eten maakte me ongelukkig en ik besloot vrede te sluiten met eten. Zo besloot ik dat ik nooit meer op dieet hoefde (want een dieet is eigenlijk niets meer dan eten indelen in goed en fout) en begon ik met intuïtief eten. Dat betekende heel simpel gezegd dat ik ging eten waar ik zin in heb. Ik at wanneer ik daar behoefte aan had en ik stopte als ik genoeg had.

Dat was echt heel moeilijk in het begin. Hoe wist ik waar ik echt behoefte aan had? Hoe wist ik hoeveel ik wilde eten? Zou ik niet te veel gaan eten? Zou ik niet alleen maar junk food willen? Al deze vragen konden mijn hoofd niet beantwoorden, maar ik begon de wijsheid van mijn lichaam te ontdekken: die gaf heel duidelijk aan wat ik wel en niet nodig had. Soms was dat een grote pizza en frisdrank (zoals gisteravond), op andere momenten was dat een smoothie en een salade. Ik begon te eten met meer aandacht en luisterde naar de signalen die mijn lichaam me gaf.

Ik eet nu al een jaar of zeven intuïtief en ik merk dat het me steeds beter af gaat. Ik eet niet perfect intuïtief: soms eet ik te veel of soms sla ik per ongeluk een maaltijd over. Maar het grootste verschil is dat ik mijn zelfwaarde niet meer af laat hangen van wat ik eet en dat ik meer de hele dag aan het plannen ben wanneer ik wat eet. Dat geeft enorme rust.

Emoties aangaan

Eten was mijn grootste vriend, want het was er altijd en het oordeelde nooit. Ik kon er altijd bij terecht, in elke situatie.

Was ik verdrietig? Dan ging ik eten

Was ik blij? Dan vierde ik dat met eten

Verveelde ik me? Dan ging ik eten

Maar eten kan niet oplossen wat niet door (een gebrek aan) eten is veroorzaakt. Verdriet gaat niet weg door een stuk taart. Maar het verdoofde wel even de pijn.

Ik was ontzettend bang om emoties toe te laten. Nadat ik als kind een paar keer flink gekwetst was, besloot ik: emoties zijn niet veilig en ik kan ze beter niet meer voelen. Terwijl dat is eigenlijk het enige wat emoties willen: gevoeld worden.

Ik besloot ruimte te maken voor die emoties. Om ze te gaan voelen, zonder mezelf te verdoven. Ik zal eerlijk zijn: het was het engste wat ik ooit heb gedaan. Vaak genoeg was de emotie helemaal niet zo heftig als ik had verwacht. Soms waren de emoties zo heftig dat ik dacht dat ik niet aankon. Maar altijd kon ik het wél aan. De angst voor de emotie was altijd erger dan de emotie zelf.

Als ik een emotie toe liet, dan was die eigenlijk vrij snel voorbij. Hoe minder ik me er tegen verzette, hoe minder vervelend het was. Toen ik ontdekte dat het veel handiger was om even 1 minuut mijn boosheid te voelen dan me de hele avond vol te proppen en me daar nog twee dagen rot over te voelen, was de keuze snel gemaakt. Ik ging mijn emoties voelen in plaats van ze weg te eten! Ik heb er tot de dag van vandaag nog geen seconde spijt van gehad.

Gedachtes onderzoeken

Ik geloofde allerlei gedachtes over mezelf en over eten die het me heel moeilijk maakte om normaal te eten. Door deze gedachtes te onderzoeken, ontdekte ik dat veel van die gedachtes niet waar waren.

Ik geloofde dat ‘slecht’ eten me een slecht persoon maakte. Dat was niet waar: wat ik eet bepaald niet hoeveel ik waard ben.

Ik geloofde dat emoties eng waren en vermeden moesten worden. Dat was niet waar: emoties zijn nuttig en helpen me om te zien wat er aan de hand is.

Ik geloofde dat mijn uiterlijk en mijn prestaties zouden bepalen hoeveel liefde ik waard was. Dat was niet waar: ik ben altijd liefde waard.

Door te ontdekken dat veel van mijn gedachtes niet klopten, kon ik anders naar de wereld gaan kijken. Wat een opluchting!

Maar hoe doe je dat dan, je gedachtes onderzoeken? Ik schrijf graag mijn gedachtes op en dan ga ik er van een afstandje naar kijken door mezelf vragen te stellen: Kan ik zeker weten dat deze gedachte waar is? Zijn er ook nog andere opties mogelijk? Hoe voel ik me als ik deze gedachte geloof? Door me bewust te worden van de gedachtes die ik geloof, kan ik er ook bewust voor kiezen om iets anders te gaan kiezen.

Nieuwe dingen gaan doen

Eén van de momenten waarop ik het meeste ging eten, was als ik me verveelde. Als ik ’s alleen thuis was en ik niets te doen had, dan was eten mijn ‘vulling’. Maar eigenlijk wilde ik andere vulling. Vervulling.

Ik begon mezelf af te vragen: waar word ik blij van? Wat vind ik écht leuk? Waar haal ik plezier uit? Vervolgens ging ik zorgen dat ik meer van deze dingen in mijn leven kreeg. Toen ik vulling ging zoeken in andere activiteiten, verdween de noodzaak om mezelf te vullen met eten.

Als ik op een verjaardag een leuk gesprek had, dan had ik niet de behoefte om de hele schaal chips leeg te eten. Als ik lekker aan het sporten was, dan dacht ik niet na over hoe ik mezelf vol kon stoppen met ijs.
Als ik een mooi boek aan het lezen was, dan hoefde ik geen zak koekjes leeg te eten.

Praat erover

Er ligt een enorm taboe op emotie-eten en eetbuien. Zonde, want er zijn veel mensen die er last van hebben. De schaamte over mijn verstoorde relatie met eten, heeft heel lang mijn eetbuien in stand gehouden. Omdat ik me zo schaamde dat ik veel at, ging ik meer eten om die schaamte niet te hoeven voelen.

Uiteindelijk kon ik het niet langer voor me houden en ben ik gaan praten. Gek genoeg waren er veel mensen in mijn omgeving die een zelfde worsteling mee maakte. Wat was dat een opluchting! Ik was niet de enige!

Die herkenning die ik vond, zorgde voor minder schuldgevoel en dus ook minder eetbuien. Als zoveel mensen hier last van hadden, dan was het vast niet iets om je voor te schamen.

Heb jij ook last van emotie eten? Dan ben je van harte welkom bij mijn gratis supportgroep ‘Stoppen met emotie-eten’ speciaal voor jongeren (18 t/m 39 jaar). Ik heb gemerkt dat verbinden met mensen die  hetzelfde meemaken helend werkt en daar wil ik je graag bij ondersteunen. Daarnaast gaat we ook oefenen met andere tips die hierboven staan. Je gaat leren om weer te vertrouwen op de signalen die je lichaam afgeeft en kan je ontdekken waar je écht behoefte aan hebt. Vaak heeft dat niets te maken met een pak koekjes of een zak chips leegeten, maar met iets veel diepers. De nadruk van de sessies ligt daarom niet op eten, maar op naar binnen keren en antwoorden in jezelf zoeken. Meer informatie vind je in het Facebook event.

3 reacties op “Stoppen met emotie eten: vijf tips die echt helpen

  1. Kim zegt:

    Hoi desiree, wat een mooi artikel heb je geschreven. Ik herken er veel uit, misschien niet direct over eten, maar wel over gevoelens toe laten en er achter komen waar ik behoefte aan heb. De zinnen “Hoe wist ik waar ik echt behoefte aan had? Hoe wist ik hoeveel ik wilde eten? Zou ik niet te veel gaan eten? Zou ik niet alleen maar junk food willen? Al deze vragen konden mijn hoofd niet beantwoorden, maar ik begon de wijsheid van mijn lichaam te ontdekken: die gaf heel duidelijk aan wat ik wel en niet nodig had.” raken mij. Ik vind het lastig om te bepalen wat ik leuk vind om te doen, wat wil ik? De laatste tijd kom ik ook meer achter de wijsheid van mijn lichaam. Ik sta pas aan het begin van dit pad, jouw woorden voelen als een steun in de rug 🙂
    Wat ik wel lastig blijf vinden is hoe ik een emotie echt toe kan laten. Heb je daar nog tips voor?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *